Shyhta

Bunt ludzkości

Miasta stały się pospolite, kibitnikowate
pożerają kasztany.
Stada zerwały nerw,
który drażnił poetów. Popart liże uszy, oczy i usta.

Złamana słoma zasypała język Różewicza,
oblepiła Trans-Atlantyk. Plują i wypluć nie mogą.

Dojrzała moja pokora. Wyschnięte łuski
odpadły, na martwym czerwie.
Na nowo zaróżowią się pędy Abrahama,
dostąpisz źródła Absalomie. Zabij Molocha.

Kto zobaczy drugiego niech zapyta o imię.
Możliwe, że podaruję mu klin. Wbije w mur, w szczelinę.

Nędza w sercu jak gruz,
pustka bez ram rozpędzona prosto w nic.
Dlatego rysuję prostokąt okna,
w którym ogłaszam bunt.

_________________________
Ilustracja: Bunt ludzkości
Iwy, 6 maja 2014

Już jest

Almanach Shyhta 2015 dla zainteresowanych.
Czytaj więcej...

Odwiedziny

Ogólnie 21629

© 2014 – 2018, Shyhta - czasopismo literackie. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Opracowane przez Shyhta.